“Wie is dat?” riep ik vroeger steevast vanaf de overloop zodra er bezoek voor mijn ouders aan de deur stond. Een kerstpakket was niet veilig voor mij; ik stond al met een schaar klaar voordat het goed en wel binnen was. En op de camping had ik vaak het hele terrein al verkend voordat de voortent stond. Nieuwsgierig was ik toen al, en eigenlijk is dat nooit veranderd.

Misschien is dat ook wel één van de redenen waarom ik zo graag interviews afneem en documentaires maak. Ik vind het leuk om te ontdekken hoe iets werkt, waarom mensen bepaalde keuzes maken en wat er achter een verhaal schuilgaat. Maar die nieuwsgierigheid beperkt zich niet tot mijn werk.

Laatst viel me bij de tandarts iets op. De ene keer stond Sky Radio aan, de andere keer klonk er klassieke muziek uit de speakers. Dat leek me geen toeval, dus ik vroeg hoe dat zat. Mijn tandarts vertelde dat ze het liefst alleen klassieke muziek zou draaien, maar dat haar assistenten daar iets anders over dachten. Uiteindelijk werd een compromis gesloten: de eerste helft van de week popmuziek, de tweede helft klassieke muziek. Tijdens dezelfde afspraak vertelde ik haar nog iets anders. Tijdens een controle houd ik altijd mijn ogen dicht. Niet omdat ik bang ben voor de tandarts, maar omdat ik het ongemakkelijk vind om elkaar minutenlang aan te kijken terwijl zij in mijn mond aan het werk is. Dus vroeg ik haar of ze eigenlijk wel eens let op waar mensen naar kijken. Nee, zei ze. Ze was vooral met het gebit bezig. Een half jaar later kwam ik terug voor controle. “Door jouw vraag kijk ik tegenwoordig iedereen in de ogen,” zei ze. Oeps.

Ook op andere plekken kan ik mijn nieuwsgierigheid moeilijk uitschakelen. Op het terras van een recreatiepark zag ik ooit een rij grote gele Lipton Ice Tea-parasols staan. Het leek me duidelijk welk drankje daar werd verkocht. Totdat ik een ijsthee bestelde en een flesje Fuze Tea kreeg. Dat klopt niet, dacht ik. Dus ik vroeg het na. De eigenaresse, die ik persoonlijk kende, vertelde dat ze waren overgestapt naar Coca-Cola. Dankzij een aantrekkelijke deal kregen ze niet alleen de frisdranken, maar ook allerlei andere voordelen. De oude parasols stonden er simpelweg nog. “Je bent echt de enige die dat opvalt, Chiel,” zei ze. Ik besloot het maar als een compliment op te vatten.

Volgens vrienden en familie gaat het de hele dag zo door. “Gaat ie weer,” krijg ik regelmatig te horen als ik ergens een vraag over stel. Het grappige is dat ik achteraf vaak reacties krijg als: “Best interessant eigenlijk.” Of: “Dat vroeg ik me ook al af.” Mijn reactie is dan meestal hetzelfde: vraag het dan gewoon.

Zo kocht een vriend van mij ooit via Groupon een rijlespakket: vijftien lessen inclusief examen voor 299 euro. Dat is nog geen twintig euro per les. Ik vroeg me direct af hoe dat verdienmodel werkte. Werden de lessen daarna veel duurder? Waren er verborgen kosten? Of zat het toch anders? Mijn vriend had daar helemaal niet bij stilgestaan. Ik stelde voor om het tijdens zijn eerste rijles gewoon te vragen. Hij dacht er nog over na.

Misschien is dat wel wat nieuwsgierigheid uiteindelijk is. Niet overal direct een antwoord op willen hebben, maar je afvragen hoe iets zit en vervolgens de moeite nemen om het te vragen. Want verrassend vaak blijkt het antwoord veel interessanter dan je vooraf had gedacht.